دقت کردم که توی وبلاگم مطلب علمی یا ادبی خاصی نمی نویسم بلکه فقط دغدغه های شخصیمه. به نظرم لزومی نداره سرتونو با دغدغه ها و افکار شخصی خودم به درد بیارم. ممنون این چند وقت همراهم بودید!

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به ...

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

دیشب وسط دعا توی فضای باز حواسم رفت به خانوم و آقایی که توی اون محوطه نشسته بودن. زیر اندازشون با ما یکم فاصله داشت. یهو دیدم آقا با لنگه کفشش حدود دومتر جلوتر از جایی که نشسته بود اومد کفشش رو محکم روی زمین زد. دقت کردم دیدم انگار یه چیزی مثل سوسک بوده که کشته! دلم به درد اومد. اغراق نمیکنم ها! واق

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به

فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَکَانًا قَصِیًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ یَا لَیْتَنِی مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَکُنْتُ نَسْیًا مَنْسِیًّا فَنَادَاهَا مِنْ تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِی قَدْ جَعَلَ رَبُّکِ تَحْتَکِ سَرِیًّا وَهُزِّی إِلَیْکِ بِجِذْعِ النَّخْلَ

شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به